Vakantie

Plotseling is het zomer, aan het weer had ik het niet gemerkt wel aan het TV aanbod. Vertrouwde programma's worden niet meer uitgezonden, andere worden herhaald en mijn TV-gids is in omvang teruggebracht. Dit alles duurt tot september. Gelukkig hebben we nu internet en kunnen dus onze TV verslaving nog enigszins bevredigen.
Ik stam nog uit de tijd dat we één week vakantie hadden en de werkgever was zo slim die te plannen als een kerkelijke feestdag in die week viel. Bovendien herinner ik me een uitspraak van diezelfde werkgever: "Er is maar één geldige reden vrij te nemen: op de dag van je begrafenis." Ik was vroeger ook een work-alcoholic, maar dit ging me toch wat ver. Ons loon was zo laag dat het zonde was om vrij te geven, bovendien konden we niet veel beginnen met zo weinig geld en zo'n korte vakantie.  Nu heeft iedereen recht op vier weken vrij en veel meer geld.

Jarig

Gisteren ws ik jarig.
Onwillekeurig gingen mijn gedachten bij het wakker worden naar mijn moeder op de dag van mijn geboorte, zij was toen een jonge vrouw van 22 jaar en kreeg haar eerste uit een stoet van elf kinderen. Een meisje opgegroeid op een boederij in een katholiek milieu. Zij was niet sterk genoeg in haar handen om de koeien te melken en mocht leren voor naaister op een school waar nonnen haar de kunst van kleren maken bijbrachten.
Op die boerderij heb ik in de oorlogsjaren een klein jaartje gewoond, want ik was een zwakke jongen die steeds bronchitis kreeg. Op advies van de huisarts moest ik beter eten hebben en dat was op de boerderij volop voorradig. Zo kwam ik bij de oma in de kost, mijn opa was pas overleden en veel van mijn ooms en tantes woonden toen nog op die boerderij. Vroeger bleven de kinderen bij hun ouders tot ze trouwden. Voor mij als kleuter was het een prachtige tijd, het was weliswaar geen grote boerderij, maar er was een paard en vier koeien, vier varkens, kippen, een mooie, grote,  hond waar iedereen, behalve ik, bang voor was.