zondag 20 december 2015
dinsdag 8 december 2015
Gebroken pols
Gebroken pols.
In 1950 had mijn vader een nieuwe auto gekocht, de eerste in zijn leven.
Een Renault 4, zo'n keverachtig model. Op zaterdagmorgen (sinterklaasdag) werd hij op de oprit geparkeerd en we moesten hem allemaal bewonderen. Na het middageten zouden we een eerste ritje gaan maken. Hij kreeg hem niet gestart en ik moest hem aanzwengelen. Zo lukte het om de motor aan de praat te krijgen, maar ik had pijn aan mijn pols, want die zwengel sloeg onverwacht hard tegen mijn arm. Zondag de hele dag pijn aan mijn pols, morgen kun je direct naar de dokter, zei mijn moeder. Deze stuurde me door naar het ziekenhuis, want er was verder niets aan mijn arm te zien. Bij binnekomst werd ik opgevangen door een non, soeur Marie, zij regelde toendertijd daar alles. "Maar jongen, weet jij dan niet dat het vandaag een feestdag van de heilige maagd Maria is (Maria's Onbevlekte Ontvangenis), we zijn alleen open voor ernstige gevallen." "Ja, maar zuster ik heb pijn!" "Nou, kom dan maar binnen." Daar maakte ik kennis met de dienstdoende orthopeet, een vriendelijke jonge arts die me op een röntgenapparaat liet zien dat ik een botje in mijn pols had gebroken. Precies vijftien jaar later heeft diezelfde specialist me aan een voet geopereerd. Enkele jaren geleden is hij op hoge leeftijd overleden. Nu werd mijn arm in het gips gespalkt en dat moest zo zes weken blijven zitten. Ik zat nog op school, een LTS die jongens opleidde voor de chemische industrie en leerde met de linkerhand te schrijven, wat ik van mezelf heel knap vond.
donderdag 26 november 2015
maandag 9 november 2015
Onheilsboodschap
Gister bloed laten prikken voor onderzoek naar suiker. Uitkomst: niet goed, voorstadium van diabetes, bloed laten afnemen voor verder onderzoek. Is het weer een stapje naar het einde?
Eindelijk is het boek "De lezer" verschenen met essays van Hans Groenewegen, hier en daar wat in zitten lezen, het stelt niet teleur.
Vanmorgen een mooi interview met Kader Abdolah doorgenomen, moet eindelijk eens een boek van hem lezen. Er is geen tijd te verliezen, er wacht nog zoveel op me!
Gister bloed laten prikken voor onderzoek naar suiker. Uitkomst: niet goed, voorstadium van diabetes, bloed laten afnemen voor verder onderzoek. Is het weer een stapje naar het einde?
Eindelijk is het boek "De lezer" verschenen met essays van Hans Groenewegen, hier en daar wat in zitten lezen, het stelt niet teleur.
Vanmorgen een mooi interview met Kader Abdolah doorgenomen, moet eindelijk eens een boek van hem lezen. Er is geen tijd te verliezen, er wacht nog zoveel op me!
zondag 9 augustus 2015
Trouwdag
Mijn ouders trouwden 10 augustus 1935, vandaag tachtig jaar geleden. Van een trouwfeest heb ik nooit gehoord, maar het zal er wel zijn geweest, ik vermoed een heel bescheiden en klein trouwfeest. De omstandigheden waren ernaar. Mijn vader was al jong wees en opgevoed bij een oom en tante, die al verschillende kinderen hadden. Mijn moeder was een boerendochter en niet voor het boerenwerk geschikt, ze mocht leren voor naaister op een schooltje van religieuze vrouwen, zusters genoemd. Van de huwelijksgeschenken herinner ik me een heilig hart beeld van de pleegouders en van een broer van mijn vader kreeg hij een pendule. Deze stond in de mooie kamer op een dressoir, maar ik heb ze nooit in werking gezien. Het heilig hart beeld stond op een kast in de woonkamer en viel op een keer in stukken, mijn broertjes en zussen hebben daarmee op de straat allerlei figuren getekend.
Mijn vader had zelf zijn nieuwe woning ontworpen en met behulp van zijn pleegvader die een bouwbedrijf had, gebouwd. Het was een vrijstaand, groot huis met een puntdak. Het kostte in die tijd 4000 gulden, dat bedrag had mijn vader geleend van een pastoor, want hypotheken waren toen niet beschikbaar. Naast ons huis liep een veldweggetje waar de boeren 's avonds de koeien naar de stal dreven, we hadden een moestuin, daarachter was een waterpoel en een wei met fruitbomen.
Tot ons groot verdriet is het afgebroken. Het stond in de weg of beter het stond op de weg die de gemeente en de provincie hadden gepland.
De buurt waar we woonden was een nieuwe wijk boven het geboortedorp van mijn moeder. De buren waren in dezelfde leeftijd als mijn ouders en werkten op de mijn: de Maurits.
Mijn moeder vertelde dat mijn vader zijn geluk niet opkon, toen hij met haar de woning betrok. "Eindelijk rust en geen kabaal meer van zijn neefjes en nichtjes bij zijn pleegouders."
Tien maanden later was er weer een baby die de aandacht trok. Daarna volgden er nog tien.
Mijn ouders trouwden 10 augustus 1935, vandaag tachtig jaar geleden. Van een trouwfeest heb ik nooit gehoord, maar het zal er wel zijn geweest, ik vermoed een heel bescheiden en klein trouwfeest. De omstandigheden waren ernaar. Mijn vader was al jong wees en opgevoed bij een oom en tante, die al verschillende kinderen hadden. Mijn moeder was een boerendochter en niet voor het boerenwerk geschikt, ze mocht leren voor naaister op een schooltje van religieuze vrouwen, zusters genoemd. Van de huwelijksgeschenken herinner ik me een heilig hart beeld van de pleegouders en van een broer van mijn vader kreeg hij een pendule. Deze stond in de mooie kamer op een dressoir, maar ik heb ze nooit in werking gezien. Het heilig hart beeld stond op een kast in de woonkamer en viel op een keer in stukken, mijn broertjes en zussen hebben daarmee op de straat allerlei figuren getekend.
Mijn vader had zelf zijn nieuwe woning ontworpen en met behulp van zijn pleegvader die een bouwbedrijf had, gebouwd. Het was een vrijstaand, groot huis met een puntdak. Het kostte in die tijd 4000 gulden, dat bedrag had mijn vader geleend van een pastoor, want hypotheken waren toen niet beschikbaar. Naast ons huis liep een veldweggetje waar de boeren 's avonds de koeien naar de stal dreven, we hadden een moestuin, daarachter was een waterpoel en een wei met fruitbomen.
Tot ons groot verdriet is het afgebroken. Het stond in de weg of beter het stond op de weg die de gemeente en de provincie hadden gepland.
De buurt waar we woonden was een nieuwe wijk boven het geboortedorp van mijn moeder. De buren waren in dezelfde leeftijd als mijn ouders en werkten op de mijn: de Maurits.
Mijn moeder vertelde dat mijn vader zijn geluk niet opkon, toen hij met haar de woning betrok. "Eindelijk rust en geen kabaal meer van zijn neefjes en nichtjes bij zijn pleegouders."
Tien maanden later was er weer een baby die de aandacht trok. Daarna volgden er nog tien.
vrijdag 17 juli 2015
Verjaardag
Vandaag is het 35 jaar geleden dat mijn vader overleed vlak voor zijn tweeënzeventigste verjaardag. We, mijn vrouw en kinderen, waren die dag teruggekomen van familiebezoek in Overijssel toen ik werd opgebeld om met spoed naar het ziekenhuis te komen, omdat mijn vader stervende was. Hij was die dag opgenomen met ernstige ademnood en nu lag hij in coma. Mijn moeder en enkele broers en zussen waren aanwezig. Niet lang nadat ik er was stierf hij.
Het toeval wil dat op dezelfde dag een schoonzus van me jarig was. In tegenstelling tot mijn familie konden zij goed feestvieren en deze dag viel voor de meesten in de vakantie dus het was altijd een groot feest. Het was een grote groep, zoals dat vroeger gewoonte was, waren zij met tien kinderen. Maar zoals het met mensen gaat, eens komt de dag dat we doodgaan. Nu is van mijn schoonfamilie alleen nog de tweelingbroer van mijn vrouw in leven en vieren we nooit meer verjaardagen.
Het toeval wil dat op dezelfde dag een schoonzus van me jarig was. In tegenstelling tot mijn familie konden zij goed feestvieren en deze dag viel voor de meesten in de vakantie dus het was altijd een groot feest. Het was een grote groep, zoals dat vroeger gewoonte was, waren zij met tien kinderen. Maar zoals het met mensen gaat, eens komt de dag dat we doodgaan. Nu is van mijn schoonfamilie alleen nog de tweelingbroer van mijn vrouw in leven en vieren we nooit meer verjaardagen.
donderdag 9 juli 2015
zaterdag 20 juni 2015
Vakantie
Plotseling is het zomer, aan het weer had ik het niet gemerkt wel aan het TV aanbod. Vertrouwde programma's worden niet meer uitgezonden, andere worden herhaald en mijn TV-gids is in omvang teruggebracht. Dit alles duurt tot september. Gelukkig hebben we nu internet en kunnen dus onze TV verslaving nog enigszins bevredigen.
Ik stam nog uit de tijd dat we één week vakantie hadden en de werkgever was zo slim die te plannen als een kerkelijke feestdag in die week viel. Bovendien herinner ik me een uitspraak van diezelfde werkgever: "Er is maar één geldige reden vrij te nemen: op de dag van je begrafenis." Ik was vroeger ook een work-alcoholic, maar dit ging me toch wat ver. Ons loon was zo laag dat het zonde was om vrij te geven, bovendien konden we niet veel beginnen met zo weinig geld en zo'n korte vakantie. Nu heeft iedereen recht op vier weken vrij en veel meer geld.
Ik stam nog uit de tijd dat we één week vakantie hadden en de werkgever was zo slim die te plannen als een kerkelijke feestdag in die week viel. Bovendien herinner ik me een uitspraak van diezelfde werkgever: "Er is maar één geldige reden vrij te nemen: op de dag van je begrafenis." Ik was vroeger ook een work-alcoholic, maar dit ging me toch wat ver. Ons loon was zo laag dat het zonde was om vrij te geven, bovendien konden we niet veel beginnen met zo weinig geld en zo'n korte vakantie. Nu heeft iedereen recht op vier weken vrij en veel meer geld.
zondag 7 juni 2015
Jarig
Gisteren ws ik jarig.
Onwillekeurig gingen mijn gedachten bij het wakker worden naar mijn moeder op de dag van mijn geboorte, zij was toen een jonge vrouw van 22 jaar en kreeg haar eerste uit een stoet van elf kinderen. Een meisje opgegroeid op een boederij in een katholiek milieu. Zij was niet sterk genoeg in haar handen om de koeien te melken en mocht leren voor naaister op een school waar nonnen haar de kunst van kleren maken bijbrachten.
Op die boerderij heb ik in de oorlogsjaren een klein jaartje gewoond, want ik was een zwakke jongen die steeds bronchitis kreeg. Op advies van de huisarts moest ik beter eten hebben en dat was op de boerderij volop voorradig. Zo kwam ik bij de oma in de kost, mijn opa was pas overleden en veel van mijn ooms en tantes woonden toen nog op die boerderij. Vroeger bleven de kinderen bij hun ouders tot ze trouwden. Voor mij als kleuter was het een prachtige tijd, het was weliswaar geen grote boerderij, maar er was een paard en vier koeien, vier varkens, kippen, een mooie, grote, hond waar iedereen, behalve ik, bang voor was.
Onwillekeurig gingen mijn gedachten bij het wakker worden naar mijn moeder op de dag van mijn geboorte, zij was toen een jonge vrouw van 22 jaar en kreeg haar eerste uit een stoet van elf kinderen. Een meisje opgegroeid op een boederij in een katholiek milieu. Zij was niet sterk genoeg in haar handen om de koeien te melken en mocht leren voor naaister op een school waar nonnen haar de kunst van kleren maken bijbrachten.
Op die boerderij heb ik in de oorlogsjaren een klein jaartje gewoond, want ik was een zwakke jongen die steeds bronchitis kreeg. Op advies van de huisarts moest ik beter eten hebben en dat was op de boerderij volop voorradig. Zo kwam ik bij de oma in de kost, mijn opa was pas overleden en veel van mijn ooms en tantes woonden toen nog op die boerderij. Vroeger bleven de kinderen bij hun ouders tot ze trouwden. Voor mij als kleuter was het een prachtige tijd, het was weliswaar geen grote boerderij, maar er was een paard en vier koeien, vier varkens, kippen, een mooie, grote, hond waar iedereen, behalve ik, bang voor was.
dinsdag 12 mei 2015
Robots
Vandaag een documentaire over robots gezien. Robots als mensachtige maaksels. Machinale robots kennen we al lang, ze nemen steeds meer taken over in fabrieken die vroeger door arbeiders werden gedaan.
Ik heb ze zien ontstaan vanaf het begin door eerst het steeds verder perfectioneren van machines en later door koppelen van machines en daarna door speciaal geconstrueerde automaten.
Met de introductie van computers in bedrijven raakte de robotisering in een stroomversnelling. Met de komst van computers waren we blij dat eentonig en saai werk werd overgenomen en nu neemt de computer steeds meer mensenwerk over.
Niet alleen in fabrieken , maar in alle sectoren van de maatschappij kunnen robots ingezet worden.
Wat gaan wij doen? Blijft voor ons alleen over dat we 's morgens ons aankleden?
Robots worden dadelijk superintelligent, gaan ze ons vernietigen?
Ik heb ze zien ontstaan vanaf het begin door eerst het steeds verder perfectioneren van machines en later door koppelen van machines en daarna door speciaal geconstrueerde automaten.
Met de introductie van computers in bedrijven raakte de robotisering in een stroomversnelling. Met de komst van computers waren we blij dat eentonig en saai werk werd overgenomen en nu neemt de computer steeds meer mensenwerk over.
Niet alleen in fabrieken , maar in alle sectoren van de maatschappij kunnen robots ingezet worden.
Wat gaan wij doen? Blijft voor ons alleen over dat we 's morgens ons aankleden?
Robots worden dadelijk superintelligent, gaan ze ons vernietigen?
woensdag 6 mei 2015
zorgen
Over hoeveel eventualiteiten kun je zorgen maken?
Klimaat, fiancieën, aanslagen door godsdienst extremisme, natuurrampen, de lichamelijke achteruitgang, de afbraak van de zorg, er komt geen einde aan.
Ik ben geneigd aan te nemen dat het steeds slechter met alles gaat, maar dat is natuurlijk niet waar. De duizenden jaren mensengeschiedenis bewijzen het. Uiteindelijk zal de aarde blijven bestaan, misschien deze mensensoort uitsterven. Kraaien zijn heel intelligent, en bouwen misschien een beschaving op.
Klimaat, fiancieën, aanslagen door godsdienst extremisme, natuurrampen, de lichamelijke achteruitgang, de afbraak van de zorg, er komt geen einde aan.
Ik ben geneigd aan te nemen dat het steeds slechter met alles gaat, maar dat is natuurlijk niet waar. De duizenden jaren mensengeschiedenis bewijzen het. Uiteindelijk zal de aarde blijven bestaan, misschien deze mensensoort uitsterven. Kraaien zijn heel intelligent, en bouwen misschien een beschaving op.
dinsdag 5 mei 2015
Vivaldi
Vanmorgen hoorde ik op de radio van Antonio Vivaldi een concert voor dubbeltrompet. Ik stel me dan voor hoe de meisjes in het weeshuis waar Vivaldi een orkest formeerde dit uitvoerden. Wat waren die meisjes t.o.v. de kinderen die thuis woonden bij hun ouders beter af. In de 18e eeuw mochten meisjes, vooral bij gewone mensen toch niets anders dan werken of het klooster ingaan, maar ook daar moesten de meesten eenvoudige taken uitvoeren. Eens opzoeken wat we meer kunnen weten over de tijd waarin Vivaldi leefde en de cultuur uit die tijd.
Ook wij zijn ontzettend rijk, nu luister ik via youtube weer naar dit concert. Uitgevoerd met Maurice André en Neville Marriner, geweldig mooi. Wat ben ik een geluksvogel, nu ik niet meer hoef te werken, maar van deze muziek kan genieten.
Ook wij zijn ontzettend rijk, nu luister ik via youtube weer naar dit concert. Uitgevoerd met Maurice André en Neville Marriner, geweldig mooi. Wat ben ik een geluksvogel, nu ik niet meer hoef te werken, maar van deze muziek kan genieten.
maandag 4 mei 2015
Herdenken
Gisteren naar de dodenherdenking gekeken, wat zong het vrouwenkoor prachtig. Met aandacht geluisterd naar Ian Buruma, zijn ouders hebben geleden onder de Duitse bezetting.
Zelf was ik vier toen de Duitsers ons land binnenvielen. Een prachtige zomerdag, de vreemde soldaten kwamen aangemarcheerd, plasten op commando langs de weg. Voor zo'n kleine jongen als ik was dat een bijzonder gezicht. Mijn moeder werd door de feldwebel gedwongen drinkwater aan de soldaten te geven.
Mijn vader was diende in het Nederlandse leger en werd krijgsgevangen gemaakt en belandde in een kamp, na 6 weken kwam hij gezond weer bij zijn gezin.
We hebben gelukkig geen doden door oorlogsgeweld in onze familie te betreuren. Verder ondergingen we de de maatregelen die door de bezetter opgelegd werden als iedereen.
Tijdens de oorlogsjaren ben ik tijdelijk ondergebracht bij mijn grootmoeder die een boerderijtje had, want ik moest beter eten krijgen volgens onze huisarts. De Duitsers hebben ons - kinderen - onze jeugd afgepakt, zoals Willem van Toorn (in hetzelfde jaar als ik geboren) het beschrijft.
We werden gelukkig al in september 1944 bevrijd en zag de eerste tank en de eerste zwarte soldaten in mijn leven.
Zelf was ik vier toen de Duitsers ons land binnenvielen. Een prachtige zomerdag, de vreemde soldaten kwamen aangemarcheerd, plasten op commando langs de weg. Voor zo'n kleine jongen als ik was dat een bijzonder gezicht. Mijn moeder werd door de feldwebel gedwongen drinkwater aan de soldaten te geven.
Mijn vader was diende in het Nederlandse leger en werd krijgsgevangen gemaakt en belandde in een kamp, na 6 weken kwam hij gezond weer bij zijn gezin.
We hebben gelukkig geen doden door oorlogsgeweld in onze familie te betreuren. Verder ondergingen we de de maatregelen die door de bezetter opgelegd werden als iedereen.
Tijdens de oorlogsjaren ben ik tijdelijk ondergebracht bij mijn grootmoeder die een boerderijtje had, want ik moest beter eten krijgen volgens onze huisarts. De Duitsers hebben ons - kinderen - onze jeugd afgepakt, zoals Willem van Toorn (in hetzelfde jaar als ik geboren) het beschrijft.
We werden gelukkig al in september 1944 bevrijd en zag de eerste tank en de eerste zwarte soldaten in mijn leven.
zondag 3 mei 2015
Poetshulp
Nu mijn hulp vandaag heeft afgezegd, kan ik even rustig mijn dagelijks stukje maken. Het is een jonge vrouw van midden veertig in de leeftijd van mijn kinderen en heeft al veel meegemaakt Ze is gescheiden en moeder van twee volwassen zoons en leeft met een gescheiden man, die zijn zoon van 14 jaar in huis heeft. Ze is opgegroeid in wijk waar wij van onze ouders niet mochten komen, want het waren "asocialen" in de ogen van de dorpelingen.
De vrouw zit in de schuldsanering. Zoals ze me heeft verteld, heeft ze nooit alimentatie gekregen. Een zoon heeft al diverse keren in de gevangenis gezeten voor geweld na cafébezoek. Haar vriend - net vijftig geworden - is werkeloos en gezien zijn leeftijd zal hij ook weinig kans maken op een baan, hij werkt nu wel enkele dagen per week. Zij is in dienst bij een thuiszorgorganisatie, dat is gezien de hervorming (!) in de zorg al heel wat en heeft een kontrakt voor enkele uren per week.
De vrouw zit in de schuldsanering. Zoals ze me heeft verteld, heeft ze nooit alimentatie gekregen. Een zoon heeft al diverse keren in de gevangenis gezeten voor geweld na cafébezoek. Haar vriend - net vijftig geworden - is werkeloos en gezien zijn leeftijd zal hij ook weinig kans maken op een baan, hij werkt nu wel enkele dagen per week. Zij is in dienst bij een thuiszorgorganisatie, dat is gezien de hervorming (!) in de zorg al heel wat en heeft een kontrakt voor enkele uren per week.
zaterdag 2 mei 2015
Het geboortehuis
Iedere morgen, voordat een zuster van de thuiszorg me komt helpen met douchen, lees ik een stukje van Kees Fens uit zijn verzameling: "Dat ben ik toevallig."
Met veel plezier, altijd. Zoals het stukje van vandaag waarin hij een oud huis beschrijft. De zoldertrap, onbekleed, precies zoals in mijn ouderlijk huis. De zolder, weinig licht door een dakraampje. Keek je omhoog zag je de balken en keek je tegen de onderkant van de dakpannen aan, van isolatie had niemand ooit gehoord.
Het huis was door mijn vader gebouwd, vóór de tweede wereldoorlog. Na hun huwelijk in augustus trokken ze erin en in juni het jaar daarna werd ik als eerste geboren, na mij kwamen nog tien kinderen. Het huis was wel ruim, maar voor de jongens werd op de zolder een slaapkamer gemaakt, de wanden waren van zachtboard, kan ik me herinneren.
In de zestiger jaren bleek ons huis in de weg te staan voor de vooruitgang en werd het met de grond gelijk gemaakt. Wat blijft is de herinnering en een paar foto's, maar met het stukje van Fens komt het nog even weer terug.
Met veel plezier, altijd. Zoals het stukje van vandaag waarin hij een oud huis beschrijft. De zoldertrap, onbekleed, precies zoals in mijn ouderlijk huis. De zolder, weinig licht door een dakraampje. Keek je omhoog zag je de balken en keek je tegen de onderkant van de dakpannen aan, van isolatie had niemand ooit gehoord.
Het huis was door mijn vader gebouwd, vóór de tweede wereldoorlog. Na hun huwelijk in augustus trokken ze erin en in juni het jaar daarna werd ik als eerste geboren, na mij kwamen nog tien kinderen. Het huis was wel ruim, maar voor de jongens werd op de zolder een slaapkamer gemaakt, de wanden waren van zachtboard, kan ik me herinneren.
In de zestiger jaren bleek ons huis in de weg te staan voor de vooruitgang en werd het met de grond gelijk gemaakt. Wat blijft is de herinnering en een paar foto's, maar met het stukje van Fens komt het nog even weer terug.
Slapeloos
Vannacht werd ik omstreeks 4 uur wakker, klaarwakker. Uitkomst brengt dan de radio, anders ga ik maar piekeren. Zo hoorde ik aankondigen de Wesendonck Lieder van Wagner uitgevoerd door Janet Baker. Ha! Genieten.
Het piekeren kwam later toch en ergernis. De ergernis komt door het CAK. Dit instituut stuurde me een nieuwe beschikking over de bijdrage die ik moet betalen voor de thuiszorg van de WMO. Vorig jaar was dat voor 10 uur zorg 66 euro. Nu wordt dit 220 euro. Ik erger me over het tijdstip dat ik deze beschikking krijg nl half april terwijl het nieuwe tarief ingaat op 1 januari. Meteen de dag nadat ik dit per post ontving kwam al de rekening over de eerste drie maanden. Alsof je een emmer geld klaar hebt staan en over het CAK kan gieten. Geen overleg, wil je nog hulp of iets dergelijks.
Deze vorm van "hulp" heb ik gestopt. Blijft de ergernis over de 660 euro.
Het piekeren kwam later toch en ergernis. De ergernis komt door het CAK. Dit instituut stuurde me een nieuwe beschikking over de bijdrage die ik moet betalen voor de thuiszorg van de WMO. Vorig jaar was dat voor 10 uur zorg 66 euro. Nu wordt dit 220 euro. Ik erger me over het tijdstip dat ik deze beschikking krijg nl half april terwijl het nieuwe tarief ingaat op 1 januari. Meteen de dag nadat ik dit per post ontving kwam al de rekening over de eerste drie maanden. Alsof je een emmer geld klaar hebt staan en over het CAK kan gieten. Geen overleg, wil je nog hulp of iets dergelijks.
Deze vorm van "hulp" heb ik gestopt. Blijft de ergernis over de 660 euro.
Abonneren op:
Posts (Atom)