zondag 20 december 2015
dinsdag 8 december 2015
Gebroken pols
Gebroken pols.
In 1950 had mijn vader een nieuwe auto gekocht, de eerste in zijn leven.
Een Renault 4, zo'n keverachtig model. Op zaterdagmorgen (sinterklaasdag) werd hij op de oprit geparkeerd en we moesten hem allemaal bewonderen. Na het middageten zouden we een eerste ritje gaan maken. Hij kreeg hem niet gestart en ik moest hem aanzwengelen. Zo lukte het om de motor aan de praat te krijgen, maar ik had pijn aan mijn pols, want die zwengel sloeg onverwacht hard tegen mijn arm. Zondag de hele dag pijn aan mijn pols, morgen kun je direct naar de dokter, zei mijn moeder. Deze stuurde me door naar het ziekenhuis, want er was verder niets aan mijn arm te zien. Bij binnekomst werd ik opgevangen door een non, soeur Marie, zij regelde toendertijd daar alles. "Maar jongen, weet jij dan niet dat het vandaag een feestdag van de heilige maagd Maria is (Maria's Onbevlekte Ontvangenis), we zijn alleen open voor ernstige gevallen." "Ja, maar zuster ik heb pijn!" "Nou, kom dan maar binnen." Daar maakte ik kennis met de dienstdoende orthopeet, een vriendelijke jonge arts die me op een röntgenapparaat liet zien dat ik een botje in mijn pols had gebroken. Precies vijftien jaar later heeft diezelfde specialist me aan een voet geopereerd. Enkele jaren geleden is hij op hoge leeftijd overleden. Nu werd mijn arm in het gips gespalkt en dat moest zo zes weken blijven zitten. Ik zat nog op school, een LTS die jongens opleidde voor de chemische industrie en leerde met de linkerhand te schrijven, wat ik van mezelf heel knap vond.
donderdag 26 november 2015
maandag 9 november 2015
Onheilsboodschap
Gister bloed laten prikken voor onderzoek naar suiker. Uitkomst: niet goed, voorstadium van diabetes, bloed laten afnemen voor verder onderzoek. Is het weer een stapje naar het einde?
Eindelijk is het boek "De lezer" verschenen met essays van Hans Groenewegen, hier en daar wat in zitten lezen, het stelt niet teleur.
Vanmorgen een mooi interview met Kader Abdolah doorgenomen, moet eindelijk eens een boek van hem lezen. Er is geen tijd te verliezen, er wacht nog zoveel op me!
Gister bloed laten prikken voor onderzoek naar suiker. Uitkomst: niet goed, voorstadium van diabetes, bloed laten afnemen voor verder onderzoek. Is het weer een stapje naar het einde?
Eindelijk is het boek "De lezer" verschenen met essays van Hans Groenewegen, hier en daar wat in zitten lezen, het stelt niet teleur.
Vanmorgen een mooi interview met Kader Abdolah doorgenomen, moet eindelijk eens een boek van hem lezen. Er is geen tijd te verliezen, er wacht nog zoveel op me!
zondag 9 augustus 2015
Trouwdag
Mijn ouders trouwden 10 augustus 1935, vandaag tachtig jaar geleden. Van een trouwfeest heb ik nooit gehoord, maar het zal er wel zijn geweest, ik vermoed een heel bescheiden en klein trouwfeest. De omstandigheden waren ernaar. Mijn vader was al jong wees en opgevoed bij een oom en tante, die al verschillende kinderen hadden. Mijn moeder was een boerendochter en niet voor het boerenwerk geschikt, ze mocht leren voor naaister op een schooltje van religieuze vrouwen, zusters genoemd. Van de huwelijksgeschenken herinner ik me een heilig hart beeld van de pleegouders en van een broer van mijn vader kreeg hij een pendule. Deze stond in de mooie kamer op een dressoir, maar ik heb ze nooit in werking gezien. Het heilig hart beeld stond op een kast in de woonkamer en viel op een keer in stukken, mijn broertjes en zussen hebben daarmee op de straat allerlei figuren getekend.
Mijn vader had zelf zijn nieuwe woning ontworpen en met behulp van zijn pleegvader die een bouwbedrijf had, gebouwd. Het was een vrijstaand, groot huis met een puntdak. Het kostte in die tijd 4000 gulden, dat bedrag had mijn vader geleend van een pastoor, want hypotheken waren toen niet beschikbaar. Naast ons huis liep een veldweggetje waar de boeren 's avonds de koeien naar de stal dreven, we hadden een moestuin, daarachter was een waterpoel en een wei met fruitbomen.
Tot ons groot verdriet is het afgebroken. Het stond in de weg of beter het stond op de weg die de gemeente en de provincie hadden gepland.
De buurt waar we woonden was een nieuwe wijk boven het geboortedorp van mijn moeder. De buren waren in dezelfde leeftijd als mijn ouders en werkten op de mijn: de Maurits.
Mijn moeder vertelde dat mijn vader zijn geluk niet opkon, toen hij met haar de woning betrok. "Eindelijk rust en geen kabaal meer van zijn neefjes en nichtjes bij zijn pleegouders."
Tien maanden later was er weer een baby die de aandacht trok. Daarna volgden er nog tien.
Mijn ouders trouwden 10 augustus 1935, vandaag tachtig jaar geleden. Van een trouwfeest heb ik nooit gehoord, maar het zal er wel zijn geweest, ik vermoed een heel bescheiden en klein trouwfeest. De omstandigheden waren ernaar. Mijn vader was al jong wees en opgevoed bij een oom en tante, die al verschillende kinderen hadden. Mijn moeder was een boerendochter en niet voor het boerenwerk geschikt, ze mocht leren voor naaister op een schooltje van religieuze vrouwen, zusters genoemd. Van de huwelijksgeschenken herinner ik me een heilig hart beeld van de pleegouders en van een broer van mijn vader kreeg hij een pendule. Deze stond in de mooie kamer op een dressoir, maar ik heb ze nooit in werking gezien. Het heilig hart beeld stond op een kast in de woonkamer en viel op een keer in stukken, mijn broertjes en zussen hebben daarmee op de straat allerlei figuren getekend.
Mijn vader had zelf zijn nieuwe woning ontworpen en met behulp van zijn pleegvader die een bouwbedrijf had, gebouwd. Het was een vrijstaand, groot huis met een puntdak. Het kostte in die tijd 4000 gulden, dat bedrag had mijn vader geleend van een pastoor, want hypotheken waren toen niet beschikbaar. Naast ons huis liep een veldweggetje waar de boeren 's avonds de koeien naar de stal dreven, we hadden een moestuin, daarachter was een waterpoel en een wei met fruitbomen.
Tot ons groot verdriet is het afgebroken. Het stond in de weg of beter het stond op de weg die de gemeente en de provincie hadden gepland.
De buurt waar we woonden was een nieuwe wijk boven het geboortedorp van mijn moeder. De buren waren in dezelfde leeftijd als mijn ouders en werkten op de mijn: de Maurits.
Mijn moeder vertelde dat mijn vader zijn geluk niet opkon, toen hij met haar de woning betrok. "Eindelijk rust en geen kabaal meer van zijn neefjes en nichtjes bij zijn pleegouders."
Tien maanden later was er weer een baby die de aandacht trok. Daarna volgden er nog tien.
vrijdag 17 juli 2015
Verjaardag
Vandaag is het 35 jaar geleden dat mijn vader overleed vlak voor zijn tweeënzeventigste verjaardag. We, mijn vrouw en kinderen, waren die dag teruggekomen van familiebezoek in Overijssel toen ik werd opgebeld om met spoed naar het ziekenhuis te komen, omdat mijn vader stervende was. Hij was die dag opgenomen met ernstige ademnood en nu lag hij in coma. Mijn moeder en enkele broers en zussen waren aanwezig. Niet lang nadat ik er was stierf hij.
Het toeval wil dat op dezelfde dag een schoonzus van me jarig was. In tegenstelling tot mijn familie konden zij goed feestvieren en deze dag viel voor de meesten in de vakantie dus het was altijd een groot feest. Het was een grote groep, zoals dat vroeger gewoonte was, waren zij met tien kinderen. Maar zoals het met mensen gaat, eens komt de dag dat we doodgaan. Nu is van mijn schoonfamilie alleen nog de tweelingbroer van mijn vrouw in leven en vieren we nooit meer verjaardagen.
Het toeval wil dat op dezelfde dag een schoonzus van me jarig was. In tegenstelling tot mijn familie konden zij goed feestvieren en deze dag viel voor de meesten in de vakantie dus het was altijd een groot feest. Het was een grote groep, zoals dat vroeger gewoonte was, waren zij met tien kinderen. Maar zoals het met mensen gaat, eens komt de dag dat we doodgaan. Nu is van mijn schoonfamilie alleen nog de tweelingbroer van mijn vrouw in leven en vieren we nooit meer verjaardagen.
donderdag 9 juli 2015
Abonneren op:
Posts (Atom)