Robots

Vandaag een documentaire over robots gezien. Robots als mensachtige maaksels. Machinale robots kennen we al lang, ze nemen steeds meer taken over in fabrieken die vroeger door arbeiders werden gedaan.
Ik heb ze zien ontstaan vanaf het begin door eerst het steeds verder perfectioneren van machines en later door koppelen van machines en daarna door speciaal geconstrueerde automaten.
Met de introductie van computers in bedrijven raakte de robotisering in een stroomversnelling. Met de komst van computers waren we blij dat eentonig en saai werk werd overgenomen en nu neemt de computer steeds meer mensenwerk over.
Niet alleen in fabrieken , maar in alle sectoren van de maatschappij kunnen robots ingezet worden.
Wat gaan wij doen? Blijft voor ons alleen over dat we 's morgens ons aankleden?
Robots worden dadelijk superintelligent, gaan ze ons vernietigen?

zorgen

Over hoeveel eventualiteiten kun je zorgen maken?
Klimaat, fiancieën, aanslagen door godsdienst extremisme, natuurrampen, de lichamelijke achteruitgang, de afbraak van de zorg, er komt geen einde aan.
Ik ben geneigd aan te nemen dat het steeds slechter met alles gaat, maar dat is natuurlijk niet waar. De duizenden jaren mensengeschiedenis bewijzen het. Uiteindelijk zal de aarde blijven bestaan, misschien deze mensensoort uitsterven. Kraaien zijn heel intelligent, en bouwen misschien een beschaving op.

Vivaldi

Vanmorgen hoorde ik op de radio van Antonio Vivaldi een concert voor dubbeltrompet. Ik stel me dan voor hoe de meisjes in het weeshuis waar Vivaldi een orkest formeerde dit uitvoerden. Wat waren die meisjes t.o.v. de kinderen die thuis woonden bij hun ouders beter af. In de 18e eeuw mochten meisjes, vooral bij gewone mensen toch niets anders dan werken of het klooster ingaan, maar ook daar moesten de meesten eenvoudige taken uitvoeren. Eens opzoeken wat we meer kunnen weten over de tijd waarin Vivaldi leefde en de cultuur uit die tijd.
Ook wij zijn ontzettend rijk, nu luister ik via youtube weer naar dit concert. Uitgevoerd met Maurice André en Neville Marriner, geweldig mooi. Wat ben ik een geluksvogel, nu ik niet meer hoef te werken, maar van deze muziek kan genieten.

Herdenken

Gisteren naar de dodenherdenking gekeken, wat zong het vrouwenkoor prachtig. Met aandacht geluisterd naar Ian Buruma, zijn ouders hebben geleden onder de Duitse bezetting.
Zelf was ik vier toen de Duitsers ons land binnenvielen. Een prachtige zomerdag, de vreemde soldaten kwamen aangemarcheerd, plasten op commando langs de weg. Voor zo'n kleine jongen als ik was dat een bijzonder gezicht. Mijn moeder werd door de feldwebel gedwongen drinkwater aan de soldaten te geven.
Mijn vader was diende in het Nederlandse leger en werd krijgsgevangen gemaakt en belandde in een kamp, na 6 weken kwam hij gezond weer bij zijn gezin.
We hebben gelukkig geen doden door oorlogsgeweld in onze familie te betreuren. Verder ondergingen we de de maatregelen die door de bezetter opgelegd werden als iedereen.
Tijdens de oorlogsjaren ben ik tijdelijk ondergebracht bij mijn grootmoeder die een boerderijtje had, want ik moest beter eten krijgen volgens onze huisarts. De Duitsers hebben ons - kinderen - onze jeugd afgepakt, zoals Willem van Toorn (in hetzelfde jaar als ik geboren) het beschrijft.
We werden gelukkig al in september 1944 bevrijd en zag de eerste tank en de eerste zwarte soldaten in mijn leven.

Poetshulp

Nu mijn hulp vandaag heeft afgezegd, kan ik even rustig mijn dagelijks stukje maken. Het is een jonge vrouw van midden veertig in de leeftijd van mijn kinderen en heeft al veel meegemaakt Ze is gescheiden en moeder van twee volwassen zoons en leeft met een gescheiden man, die zijn zoon van 14 jaar in huis heeft. Ze is opgegroeid in wijk waar wij van onze ouders niet mochten komen, want het waren "asocialen" in de ogen van de dorpelingen.
De vrouw zit in de schuldsanering. Zoals ze me heeft verteld, heeft ze nooit alimentatie gekregen. Een zoon heeft al diverse keren in de gevangenis gezeten voor geweld na cafébezoek. Haar vriend - net vijftig geworden - is werkeloos en gezien zijn leeftijd zal hij ook weinig kans maken op een baan, hij werkt nu wel enkele dagen per week. Zij is in dienst bij een thuiszorgorganisatie, dat is gezien de hervorming (!) in de zorg al heel wat en heeft een kontrakt voor enkele uren per week.

Het geboortehuis

Iedere morgen, voordat een zuster van de thuiszorg me komt helpen met douchen, lees ik een stukje van Kees Fens uit zijn verzameling: "Dat ben ik toevallig."

Met veel plezier, altijd. Zoals het stukje van vandaag waarin hij een oud huis beschrijft. De zoldertrap, onbekleed, precies zoals in mijn ouderlijk huis. De zolder, weinig licht door een dakraampje. Keek je omhoog zag je de balken en keek je tegen de onderkant van de dakpannen aan, van isolatie had niemand ooit gehoord.
Het huis was door mijn vader gebouwd, vóór de tweede wereldoorlog. Na hun huwelijk in augustus trokken ze erin en in juni het jaar daarna werd ik als eerste geboren, na mij kwamen nog tien kinderen. Het huis was wel ruim, maar voor de jongens werd op de zolder een slaapkamer  gemaakt, de wanden waren van zachtboard, kan ik me herinneren.
In de zestiger jaren bleek ons huis in de weg te staan voor de vooruitgang en werd het met de grond gelijk gemaakt. Wat blijft is de herinnering en een paar foto's, maar met het stukje van Fens komt het nog even weer terug.

Slapeloos

Vannacht werd ik omstreeks 4 uur wakker, klaarwakker. Uitkomst brengt dan de radio, anders ga ik maar piekeren. Zo hoorde ik aankondigen de Wesendonck Lieder van Wagner uitgevoerd door Janet Baker. Ha! Genieten.
Het piekeren kwam later toch en ergernis. De ergernis komt door het CAK. Dit instituut stuurde me een nieuwe beschikking over de bijdrage die ik moet betalen voor de thuiszorg van de WMO. Vorig jaar was dat voor 10 uur zorg 66 euro. Nu wordt dit 220 euro. Ik erger me over het tijdstip dat ik deze beschikking krijg nl half april terwijl het nieuwe tarief ingaat op 1 januari. Meteen de dag nadat ik dit per post ontving kwam al de rekening over de eerste drie maanden. Alsof je een emmer geld klaar hebt staan en over het CAK kan gieten. Geen overleg, wil je nog hulp of iets dergelijks.
Deze vorm van "hulp" heb ik gestopt. Blijft de ergernis over de 660 euro.