Iedere morgen, voordat een zuster van de thuiszorg me komt helpen met douchen, lees ik een stukje van Kees Fens uit zijn verzameling: "Dat ben ik toevallig."
Met veel plezier, altijd. Zoals het stukje van vandaag waarin hij een oud huis beschrijft. De zoldertrap, onbekleed, precies zoals in mijn ouderlijk huis. De zolder, weinig licht door een dakraampje. Keek je omhoog zag je de balken en keek je tegen de onderkant van de dakpannen aan, van isolatie had niemand ooit gehoord.
Het huis was door mijn vader gebouwd, vóór de tweede wereldoorlog. Na hun huwelijk in augustus trokken ze erin en in juni het jaar daarna werd ik als eerste geboren, na mij kwamen nog tien kinderen. Het huis was wel ruim, maar voor de jongens werd op de zolder een slaapkamer gemaakt, de wanden waren van zachtboard, kan ik me herinneren.
In de zestiger jaren bleek ons huis in de weg te staan voor de vooruitgang en werd het met de grond gelijk gemaakt. Wat blijft is de herinnering en een paar foto's, maar met het stukje van Fens komt het nog even weer terug.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten