Gisteren naar de dodenherdenking gekeken, wat zong het vrouwenkoor prachtig. Met aandacht geluisterd naar Ian Buruma, zijn ouders hebben geleden onder de Duitse bezetting.
Zelf was ik vier toen de Duitsers ons land binnenvielen. Een prachtige zomerdag, de vreemde soldaten kwamen aangemarcheerd, plasten op commando langs de weg. Voor zo'n kleine jongen als ik was dat een bijzonder gezicht. Mijn moeder werd door de feldwebel gedwongen drinkwater aan de soldaten te geven.
Mijn vader was diende in het Nederlandse leger en werd krijgsgevangen gemaakt en belandde in een kamp, na 6 weken kwam hij gezond weer bij zijn gezin.
We hebben gelukkig geen doden door oorlogsgeweld in onze familie te betreuren. Verder ondergingen we de de maatregelen die door de bezetter opgelegd werden als iedereen.
Tijdens de oorlogsjaren ben ik tijdelijk ondergebracht bij mijn grootmoeder die een boerderijtje had, want ik moest beter eten krijgen volgens onze huisarts. De Duitsers hebben ons - kinderen - onze jeugd afgepakt, zoals Willem van Toorn (in hetzelfde jaar als ik geboren) het beschrijft.
We werden gelukkig al in september 1944 bevrijd en zag de eerste tank en de eerste zwarte soldaten in mijn leven.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten